Joëlle Dubois
Bio
Na een Bachelor in Visual Design (Illustration & Storyboarding) behaalde Joëlle Dubois (Gent, °1990) in 2015 haar Master in de Vrije Kunsten aan de LUCA School of Arts in Gent.
Joëlle Dubois ontpopte zich als een nauwkeurige observator van de hedendaagse maatschappij, alsook van haar eigen innerlijke wereld. De verhalen die uit haar kunstwerken spreken, bevatten zowel universele als persoonlijke elementen. De schilderijen van Dubois worden sterk beïnvloed door intieme herinneringen en persoonlijke ervaringen, waarbij zij onderwerpen als vrouwelijkheid, vruchtbaarheid, verlies en seksualiteit verkent en symbolisch verweeft in haar beelden die wachten om ontcijferd te worden.
Haar gedurfde en geregeld expliciete schilderijen sprankelen door hun felle kleuren. Een centraal onderwerp in haar werk is de rol van sociale media in de levens van voornamelijk vrouwelijke gebruikers. We zien hen in de context van hun eigen huis en dagelijkse routine, vaak halfnaakt, met ongeschoren benen en in onflatteuze poses: een groot contrast met de gelikte ideaalwereld die ze online tegenkomen. De beelden die we via onze smartphones voorgeschoteld krijgen, werken door in de wereld buiten de schermpjes. Wat we zien, beïnvloedt hoe we ons voelen en hoe we ons gedragen; waar we naar kijken infiltreert dus ons bestaan en onze realiteitszin. Een mix van hoop, feminisme, obsessie, apathie, oppervlakkigheid en echtheid verbeeldt de verwarde tijdgeest van vandaag. Dubois schildert haar subjecten gelaagd, dubbelzinnig en met compassie. Ze legt harde realiteiten bloot, maar slaagt erin om de dingen licht en hoopvol te houden, zelfs wanneer ze somber en wanhopig lijken, en eerder een gevoel van medeleven dan van cynisme op te roepen.
In haar werken stopt Joëlle Dubois vaak subtiele verwijzingen naar de kunstgeschiedenis: citaten uit bekende werken, schilders, composities of stijlen. Ook popculturele referenties en het iconografisch gebruik van symbolen doordringen haar prille oeuvre. Het is geen overdrijving om te stellen dat Joëlle Dubois een van de opmerkelijke jonge vrouwelijke stemmen is in de hedendaagse kunst in België.
Na haar afstuderen werden haar tekeningen en schilderijen snel opgemerkt en kon ze deelnemen aan verschillende groeps- en solotentoonstellingen. Sinds 2021 wordt Joëlle Dubois als kunstenaar vertegenwoordigd en ondersteund door Keteleer Gallery in Antwerpen. Voordien werkte ze samen met Bruthaus Gallery. Momenteel wordt ze ook vertegenwoordigd door Rehbein Gallery in Keulen, Duitsland.
In 2023 kreeg Joëlle Dubois haar eerste omvangrijke solotentoonstelling Future Nostalgia in het NAK (Neuer Aachener Kunstverein) in Aken (DE) en publiceerde uitgeverij Distanz de gelijknamige monografische publicatie. Philippe Van Cauteren, directeur S.M.A.K., nodigde haar uit voor de solotentoonstalling Private Parts in kunstencentrum Ten Bogaerde in Koksijde. Drie van haar schilderijen zijn momenteel opgenomen in de tentoonstelling Binnenstebuiten (nog tot 3.11.2024) in het Bonnefantenmuseum Maastricht (NL). In 2024 is er tevens werk van haar te zien in de groepstentoonstellingen Les Liaisons Délireuses (Kasteel d’Ursel, 26.05-13.10), Wear Sunscreen (Villa Les Zéphyrs, mei-november), Love Matters (Bozar, 4.10.2024-5.01.2025). In september en oktober van 2024 presenteert Keteleer Gallery een nieuwe solotentoonstelling. In 2025 krijgt Joëlle Dubois een platform voor een solotentoonstelling bij Be-Part Kortrijk die haar de kans zal geven haar werk in breedte en diepte te tonen.
Kunstwerk
“I’m tired”
acryl op houten paneel, 14.5 x 10.5 cm, 2025 / courtesy of the artist & Keteleer Gallery
Gedicht als inspiratie
De kunstenaar vond inspiratie in een gedicht van Séamus Isaac Fey, een jonge transschrijver, film- en theatermaker uit Chicago (USA). Het gedicht gaat over een diep verlangen naar echte verbinding, een voorzichtigheid door eerdere pijn, en toch de moed om het opnieuw te proberen. Teder, terughoudend, en heel menselijk.
I want to text you but I’m tired
of looking at screens & I hate to be negative here,
but I know how this goes: you marvel at the morsels
of sun between my fingers, I find a lucky penny
in your attention. You seem grounded – but people always do.
Even earth is shaken with a shift of plates. & you can’t be dirt
to me. You can bring some though, & I’ll bring
some. But my thing is, where do I get the seed?
Or what do we plant instead? I want less diagrams & more carbonation.
I want to stop mourning you before we’ve met. Give me your shoelace,
anything, I’ll plant it. Or – we will,
– Séamus Isaac Fey
Ik wil je een sms sturen maar ik ben het beu
naar schermen te kijken & ik wil niet negatief zijn nu,
maar ik weet hoe dat gaat: je verwondert je over de ziertjes
zon tussen mijn vingers – ik zie je aandacht als een
geluksdubbeltje – maar dat doen mensen altijd.
Zelfs de aarde beeft als haar platen verschuiven. & jij kunt geen
grond voor me zijn. Toch mag je me daar wat van brengen en ik breng
daar wat van mee. Maar het zit zo: waar vind ik het zaad?
Of wat planten we dan? Ik wil minder diagrammen & meer carbonatie.
Ik wil niet meer om je rouwen voor we elkaar treffen. Geef me je veter,
Wat dan ook. Ik zal het planten. Of – dat doen wij.
– Séamus Isaac Fey
Vertaling Katelijne De Vuyst